Mrówka

Przychodzi ze mną

Czasem porozmawiać

Czarna i chrupiąca

O bogach o historii

O tym co boli i cieszy

Patriotyzmie

Rozumieniu dziejów

Dzieciach i rodzicach

Nie wiem tylko

Czy ta sama

Czy wysyłają inną

Żeby mnie oswajać

Są tak podobne

I nie wiem

Czy wie

Że kiedyś zjadłem

Kilkudziesięciu jej braci

A rozdeptałem tysiące

Celowo

Leszczyński

W Alei Zapomnianych Królów

Zapłonąć można krótkim lśnieniem

Kopią Praksytelesa

Wyhaftowaną na płonącym peniuarze

Bogiem wyhaftowanym w tęskniącym sercu

Albo człowieczeństwem

Bez haftu

Tłustym

Pięknym

Dobrym

Próżnym

Prawdziwym

Tęskniącym

I zniknąć w szarości

Nie splamionej

Krwią

Na tarasie na krańcu wszechświata

Palma w rytuale poranka

Wychylona przez poręcz wieczności

Wysyła w nie-za-po-znane kroplę rosy

Patryca

Nie umiem już udawać

Ani być sobą

Kruchość i niepamięć

Choć życie daję

To obronić nie umiem

Pachnę iluminacjami

W siermiężnej bitymi skórze

Niczym inkunabuł

Boskim zamysłem

Ruchu dłonią

Lecz to ja

Ni więcej

Ni mniej

Wygnańcy

Choć w świetle reflektorów

To nie na sprzedaż

Nasi ojcowie

Choć wśród krzyków

Wbijania w podłogę stóp

Śmierci i polowania

Szukania piasku plaży

Słońce widzi

Księżyc widzi

Ciało pożłobione muszlami

Ostrzami nieznanego

Jak wodą kość

Nikt nie widział

Że się uniósł nieznacznie ponad leśną ścieżkę

Chciał tylko przeskoczyć konar

A został w powietrzu dziwnie długo

Z oddali zawołał człowiek

Pobiegł szybko do niego

Obudził się

Było ciemno

Ciepło

Pachniało ciszą

Nic nie boli

Gdy wypływa krew atramentu

Bo bardziej jak blask

Lub jak łza

I tylko czasem

Zbyt ostra stalówka

Przebije kruchy pergamin życia

I ugrzęźnie jak gwóźdź

W gończym liście

Skrzydle

Lub dłoni

Na światło

Wybiegli

I fascynacji

Pełni radości

Za ręce

Trzymając się gorąco

I

Spojrzeli sobie mocno w oczy

Otoczeni stęchłymi murami

Zrywając się z kolan szarości