Mrówka

Przychodzi ze mną

Czasem porozmawiać

Czarna i chrupiąca

O bogach o historii

O tym co boli i cieszy

Patriotyzmie

Rozumieniu dziejów

Dzieciach i rodzicach

Nie wiem tylko

Czy ta sama

Czy wysyłają inną

Żeby mnie oswajać

Są tak podobne

I nie wiem

Czy wie

Że kiedyś zjadłem

Kilkudziesięciu jej braci

A rozdeptałem tysiące

Celowo

Leszczyński

W Alei Zapomnianych Królów

Zapłonąć można krótkim lśnieniem

Kopią Praksytelesa

Wyhaftowaną na płonącym peniuarze

Bogiem wyhaftowanym w tęskniącym sercu

Albo człowieczeństwem

Bez haftu

Tłustym

Pięknym

Dobrym

Próżnym

Prawdziwym

Tęskniącym

I zniknąć w szarości

Nie splamionej

Krwią

Na tarasie na krańcu wszechświata

Palma w rytuale poranka

Wychylona przez poręcz wieczności

Wysyła w nie-za-po-znane kroplę rosy

Patryca

Nie umiem już udawać

Ani być sobą

Kruchość i niepamięć

Choć życie daję

To obronić nie umiem

Pachnę iluminacjami

W siermiężnej bitymi skórze

Niczym inkunabuł

Boskim zamysłem

Ruchu dłonią

Lecz to ja

Ni więcej

Ni mniej

Wygnańcy

Choć w świetle reflektorów

To nie na sprzedaż

Nasi ojcowie

Choć wśród krzyków

Wbijania w podłogę stóp

Śmierci i polowania

Szukania piasku plaży

Słońce widzi

Księżyc widzi

Ciało pożłobione muszlami

Ostrzami nieznanego

Jak wodą kość

Nikt nie widział

Że się uniósł nieznacznie ponad leśną ścieżkę

Chciał tylko przeskoczyć konar

A został w powietrzu dziwnie długo

Z oddali zawołał człowiek

Pobiegł szybko do niego

Obudził się

Było ciemno

Ciepło

Pachniało ciszą

Nic nie boli

Gdy wypływa krew atramentu

Bo bardziej jak blask

Lub jak łza

I tylko czasem

Zbyt ostra stalówka

Przebije kruchy pergamin życia

I ugrzęźnie jak gwóźdź

W gończym liście

Skrzydle

Lub dłoni

Na światło

Wybiegli

I fascynacji

Pełni radości

Za ręce

Trzymając się gorąco

I

Spojrzeli sobie mocno w oczy

Otoczeni stęchłymi murami

Zrywając się z kolan szarości

Opadają cegły

Jak maski

I boli zdzieranie

Farby

Lecz nadal

Szukam Twych dłoni

I skroni

Gdy nie znajduję siebie

Nienawidzę:

Czechów

Ruskich

Gejów

Snobów

Żydów

Głupich

Skąpych

Słabych

Prawych

Lewych

I środkowych

Ukraińców

Mohikanów

Dawców szpiku

I szamanów

Dzieci 

Starców

Słabych kobiet

Pomazańców

Władców mózgów

Prawdomówców

Węgrów

Chinów

Też Chińczyków

Czarnych

Białych

Chrzczonych whisky

Ojców zboków

Matek ciągłych

Trepów

Paców

Książąt

Katów

Wyznawców

uefa usa

Longobardów

Wielkoslązków

Chyba, że są ludźmi

Rejtan

Po Twoim trupie

Wciąż przydeptujemy kontusze

Czapkujemy orłom wszelkich barw

Białego mając za głupiego

Jak żuki rozkładające

Ciało żbika 

Z przekonaniem szeleszczące

Że z miłości

Po Twojej krwi

Spływającej gorąco

Ku piachowi

Pamięci

Schłeptywanej spiesznie

Przez samozwańczych

Zbawców narodu

Odzianych w kostiumy

Dell'arte

Po Twoim krzyku

Co nie znaczy już nic

Gdy codziennie ginie Cycero

Zaszczuty przez miliony

Antoniuszy

Kontrapunkt

Otwierasz usta

Ja oczy

Unosisz brew

We mnie krew

Czujnie zwalnia bieg

Myślisz cień

Ja słońca bieg

Zaciskasz mocniej palce

Barwy mieszają się

Zapadasz w smutek

Kotwica we mnie wbija się jak w muł

Uśmiech mruży twe oczy

Ja zachłystuję się powietrzem

Idea

To tylko mała igiełka

Nie musi boleć

Proszę się na tym nie skupiać

Nie pan pierwszy

I nie ostatni

Za rok będzie już lepiej

Łagodniej

Prawdziwiej

Rozszczelnienie kombinezonu

Ile wytrzymać da się w próżni

Kilkanaście sekund

Tlen z krwi wysysają płuca

Jakby zamarzają oczy

Poddaje się mózg

Mięśnie...

Nie...

Tylko te zamarzające oczy

To prawda

Brak mi słońca nad horyzontem

Pewności, że świat istnieje

Choć dziadowie dłutem i strugiem

Dziergali wióry społeczeństwa

Brak mi krajobrazu

Bez drogi

Bagdad krwawi Tygrysem

Granatowa rzeka

Spływa inkaustem 

Sofoklesa i Ajschylosa

Na życzenie

Wszelkich Czyngis chanów

I Napoleonów

Refleksji

Zadumy

Oszczep i arkan

Szarpią znaczenia

W rytm

Jedynej prawdy

Parady zwycięstwa

W chwili ciszy

Przez atramentowo krwawe fale

Awicenna niesie Arystotelesa

Dzieci

Moi rodzice, byli hipisi

Nie mogę bawić się poza domem

Moi rodzice policyjne psy

Do zabawy tylko kajdanki

Moi rodzice matematycy

Nic pewnego na tym świecie

Moi rodzice byli hutnicy

Miłość ma stalowe dłonie

A ja nie wiem

Nie pamiętam

Nie rozumiem

Pamiętam...

W mojej młodości

Kosiłem zboże sierpem

Jeździło się bez strzemion

Ogień zapalali Bogowie

Budowali domy bez gwoździ

Nikt nie umiał czytać

Pracowało się od świtu do zmroku

Kobiety nie mogły studiować

Nie mieliśmy toalety w domu

Do sąsiedniej wsi jeździło się raz w roku

Nikt nie wiedział, że jest Ameryka

Jak miałeś zapalenie płuc, to umierałeś

Ludzie wybijali sobie okna, jak mieli inne poglądy

Jeńców się zabijało

Buty nosiło się do kościoła

Chleb piekło się w każdym domu

Wykopki

Schylona

Zanurzyła oczy

Kwadratowe palce

Serce

Dzieciństwo

Marzenia

W kartoflisku

Od stopy

Przez łydkę

Udo

Lędźwia

Plecy i kark

Przebiegł uśmiech

Nikt

Chyba nawet ona

Go

Nie zauważył

Zachwyt elektryka

Różnica natężeń między 

Ładunkiem ofiarowanej rzeczywistości

A potencjałem odbiornika

Ślady ciepła

Krople życia na śniegu

Zaparowanymi pyskami

Wyskubujące szczęście

Smakujące sucho 

Pachnące latem

Przeżuwające czujnie

Ze skupieniem w lśniących

Tęskniących oczach

Bez powodu zerwane do lotu

Znikają same przed sobą

W zaroślach jaźni

Wypatrzone do łez okna

Przez wieki
Doświadczali prawdy
Że ciasne wsie
Łatwiej się palą
Dlatego zaczęli budować luźniej
Początkowo
Żeby ogień się nie przenosił
Później
By nie słyszeć krzyków
Po latach
By nie widzieć
Jak krew potrafi płonąć
A po kolejnym czasie
By nie słyszano
Jak wrzeszczą
Z samotności

Na pogrzeb Jasia

Jasiu, a właściwie Aleksander Jasik, zmarł 25 grudnia 2025 roku, a pochowany został 2 stycznia. 

Niezbyt wyrafinowany
Ale ciężki
Żart
Zrobiłeś mi
Tą swoją nie planowaną śmiercią
Od dzisiaj
Turkot pociągu
Dźwiękowy sygnał kolejowy
Kolorowa lokomotywa
Stacyjne modeliki
Z zastygłymi w plastiku postaciami
Uderzenia konstrukcji wagonów
Tajemnicze rozjazdy
Tory donikąd
Będą ściskały mi gardło

Jak stary służbowy

Rozkład jazdy

Garść miłości

Tyle Ci przynoszę

Tyle udało wygarnąć się

Z małego tekturowego pudełka

Zwanego sercem

Polepionego niezdarnie

Klejem nadziei

Pomalowanego plakatówkami

Marzeń

Drzewo nie wie

Że stoi niżej

W hierarchii stworzeń

Że nie ma wyobraźni

By udawać ptaka

Płonie tylko

Grzejąc dłonie

Nimi ścięte 

W pół nie zauważonego

Gestu